တီတီတာတာ မညီမညာ ကာရန္မေရြး စာကိုေရးသည္။

Sunday, 3 August 2008



ၿပီးခဲ႔တဲ႔ တစ္ပတ္က ခရီးထြက္ခဲ႔တယ္။အီဒင္ဘာရာကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔။ တစ္ညအိပ္ပါပဲ။ မိန္းကေလး
ႏွစ္ေယာက္ထဲဆိုေတာ့ အြန္လိုင္းကေနပဲ အဆင္ေၿပမယ္ထင္တာေတြ ဘိုကင္လုပ္ၿပီး သြားတာေပါ့။ဘာပဲေၿပာေၿပာခရီးမသြားၿဖစ္တာၾကာၿပီဆိုေတာ့ တက္ၾကြမွဳကေတာ့ အၿပည့္ေပါ့။မိသားစုမပါဘဲ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ပထမဆုံးသြားဖူးတဲခရီးပါ။အမွတ္တရပဲေပါ့။
edinburgh ကို မႏွစ္က ေက်ာင္းက ခရီးစဥ္အေနနဲ႔ ေန႔ခ်င္းၿပန္သြားခဲ႔တယ္။ ၿပတိုက္ႏွစ္ခုနဲ႔ ၿမိဳ ႔႔ထဲ ပတ္ရုံေလာက္
အခ်ိန္ရခဲ႔တယ္။အဲ႔ကတည္းက ၿမိဳ ႔႔ပုံစံေလးကို ၾကိဳက္ခဲ႔တာ။ေသေသခ်ာခ်ာကေတာ့ ခုမွပဲ လည္ရေတာ့တယ္။
တကယ္လဲ ေရာက္ဖူးသင့္တဲ႔ ၿမိဳ ႔႔ေလးပါပဲ။ခရီးသြားမ်ားတဲ႔အခ်ိန္မို႔လို႔ထင္တယ္ အေတာ္ေလး စည္တယ္။
naivechic တို႔ေနတဲ႔ newcastleကေနဆို သိပ္မေ၀းတဲ႔အတြက္ ဘတ္စ္ပဲ စီးသြားဖို႔ လုပ္ထားတာေပါ့။ေစ်းေပါ
တာလဲပါတာေပါ့။ ဘတ္စ္က ၂မ်ိဳးရွိတာ ေနာက္တစ္ခုက အခ်ိန္အဆင္မေၿပတဲ႔အတြက္ တစ္ခါမွ မစီးဖူးတဲ႔ မီဂါ
ဘတ္စ္ကိုပဲ ေရြးခဲ႔ပါတယ္။ထုံးစံအတိုင္း ေစ်းေပါတဲ႔အတြက္ သူတို႔ၿပဳသမွ် ႏုရပါတယ္။ naivechic တို႔က လည္ဖို႔
အခ်ိန္ရေအာင္ မနက္အေစာဆုံကား ၅နာရီ ၄၀ ထြက္မွာကို ယူထားပါတယ္။ ဘတ္စ္ေစာင့္တဲ႔ေနရာကလဲ ၿမိဳ ႔႔ထဲ
သြားတဲ႔ ဘတ္စ္ဂိတ္ေလာက္ေတာင္ မသားနားပါဘူး။စာရြက္နဲ႔ပဲ အၿဖစ္ေရးၿပီး တိုင္မွာ ကပ္ထားတာပါ။
naivechic တို႔ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ၀ီရိယၾကီးၿပီး ၅နာရီ ၂၀ကတည္းက ေရာက္ေနပါၿပီ။ ကားဂိတ္မွာ ခရီးသြား
ဆိုလို႔ ကိုယ္ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိပါတယ္။ naivechic တို႔လဲ ဟုတ္ေသးရဲ ႔လားဆိုၿပီး ေယာင္၀ါး၀ါးၿဖစ္တာေပါ့။ အိမ္ၿပန္
ၿပီး အိပ္ရတဲ႔ အၿဖစ္ေရာက္မွာလဲ စိုးရိမ္ေနၾကေသးတယ္။မလာေသးပါဘူး ကားကေတာ့ တၿခားခရီးသည္ ၂ေယာက္စ ၃ေယာက္စကိုလဲ ၿမင္ေနရပါၿပီ။ထုိင္စရာခုံတန္းလဲမရွိတဲ့အတြက္ မတ္တပ္ရပ္ရတာလဲ ေညာင္းလာ
ၿပီး ေနေရာင္ထြက္စၿပဳေနေပမဲ့ ေလကတိုက္ေနေတာ့ နဲနဲလဲ ေအးလာတာေပါ့။

၅နာရီ ၄၀- ကားကေတာ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႔ေသးပါ။လူေတြလဲ လွဳပ္စိလွဳပ္စိၿဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ ေနာက္
၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာမွ ေပၚေတာ္မူလာပါတယ္။အားလုံးလဲ သက္ၿပင္းခ်ၿပီး စိတ္ေအးရမယ္ ထင္ရုံပဲ ရွိေသးတယ္။
ကားက မွတ္တိုင္နားထိ မေရာက္ပဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရပ္ၿပီး ကားေမာင္းတဲ႔ သူက ပီေကေလး၀ါးၿပီး စိတ္ေအး
လက္ေအးနဲ႔ ေလွ်ာက္လာပါတယ္။ေဒါသထြက္ေပမဲ႔ ဒီတိုင္းပဲ ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ သူကေၿပာပါတယ္။
naivechic တို႔ စီးရမဲ့ကားက မလာေသးပါဘူးတဲ႔။ ေနာက္ ၁၅-၂၀ မိနစ္ေလာက္ေနမွ လာပါမယ္တဲ႔။ ေအးရင္
သူ႔ကားေပၚတက္ေနလို႔ ရပါတယ္တဲ႔။ naivechic တို႔လဲ သူေၿပာတာ ႏွစ္ေယာက္သား နားလည္သေလာက္ မွတ္သားၿပီး ဘူတာရုံထဲ ၀င္ၿပီး အလုပ္က လူေတြကို ႏွဳတ္ဆက္မယ္ဆိုၿပီး ဆိုင္ဖြင့္ဖို႔ ၿပင္ေနတဲ႔ ကုလားလူၾကီး
ႏွစ္ေယာက္ကို ေအာ္ဟစ္ႏွဳတ္ဆက္ၿပီး ၀ိတ္ေလွ်ာ့ၿပီး ၿပန္လာေတာ့ စီးရမဲ႔ ကားကေရာက္ေနပါၿပီ။ဒါနဲ႔ပဲ ကားေပၚ
တက္ေတာ့ ေနရာလြတ္ သိပ္မရွိပါဘူး။ကားကလဲ အနံ႔ထြက္ေနပါတယ္။ ခရီးသည္အားလုံးနီးပါးကလဲ အိပ္ေနပုံ
ပါပဲ။ ၾကည့္ရတာ လန္ဒန္ကေနလာတဲ႔ ကားနဲ႔တူပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးအတူ ထိုင္ခုံရွာမေတြ႔ပါဘူး။ေဘးခ်င္း
ယွဥ္ထိုင္ခုံလဲ မရပါဘူး။ တခ်ိဳ ႔ကလဲ တစ္ခုံကို အၿပည့္အိပ္ေနေတာ့ ထိုင္စရာမရဘူးၿဖစ္ေနတာ။ေနာက္ဆုံးေတာ့
သူငယ္ခ်င္းက အိပ္ေနတဲ႔ ကုလားေဘးမွာ လြတ္ေတာ့ အဲ႔မွာေနရာရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူနဲ႔ ေရွ ႔ခုံ တၿခားၿခမ္းမွာ အိပ္
ေနတဲ႔ ေကာင္မေလးက အနားသြားရပ္ေတာ့ သူက သူ႔အထုပ္ေတြ ဖယ္ေပးတာနဲ႔ ေနရာရပါတယ္။
naivechic တို႔လဲ ကိုယ္က ၿပတင္းေပါက္ေဘးထိုင္ၿပီး ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ လုပ္ၿပီး မုန္႔စား စကားမ်ားမဲ႔ စိတ္ကူးက
ဆပ္ၿပာပူေဖာင္းလို ေပ်ာက္သြားတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး တက္လာတဲ႔ အထဲမွာ naivechic တို႔ႏွစ္ေယာက္ပဲ တက္ၾကြ
လန္းဆန္းေနတာ ခုလို အေၿခအေနထဲ ေရာက္သြားေတာ့ လူက ဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္ရႊင္ပါဘူး။အားလုံးကလဲ စတိုင္
မ်ိဳးစုံနဲ႔ကို ငိုက္မ်ဥ္းေနၾကပါတယ္။
(ဆက္ရန္)

Friday, 9 May 2008

နတ္ဆိုးေတြ ကခုန္တဲ႔ ေန႔
ရွင္သန္ၿခင္းအတြက္
ကူကယ္ရာမဲ႔ရင္း
မိုးေတြၾကားမွာ
ရင္ေသြးငယ္ေတြ ေထြးပိုက္ရင္းနဲ႔
အသက္စေတးခဲ႔တဲ႔ မိခင္ေတြ
တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ဆုပ္ရင္း
ေမ်ာလြင့္ရတဲ႔ အသက္မဲ႔ကိုယ္ေလးေတြ
မိသားစုကို ဦးေဆာင္ရင္းနဲ႔ ေသဆုံးသြားတဲ႔ ဦးၾကီးေတြ
ေလရူးေၾကာင့္ ဟိုတင္ဒီညပ္နဲ႔ အသဲခုိက္ေအာင္ နာက်င္ၿပီး ထြက္သြားခဲ႔ရတဲ႔ ၀ိဥာဥ္ေတြ
ေသဆုံးသြားလဲ ဘ၀ကူးဖို႔အေရး ေရးေရးေတာင္မၿမင္ရေသးတဲ႔
ေရေမ်ာကိုယ္ေတြ ေနရာတုိင္းမွာ ေဗာေလာေပၚလို႔
ရွင္သန္ေနလဲ အသိမဲ႔ မ်က္လုံးေတြ
ခံစားရတာ မခ်ိလြန္းလို႔ နာက်င္ေနတဲ႔ ႏွလုံးသားေတြ
အသက္နဲ႔ကိုယ္ တည္ၿမဲေနလဲ ငတ္မြတ္ေနဆဲ လူသားေတြ
ရွင္လွ်က္နဲ႔ ေလာကငရဲ ခံစားရေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ႔ အာဏာရူးေတြ
ဒီေၿမမွာ ရွိေနလ်က္နဲ႔ ဒီအပူကိုေတြ႔ေနလ်က္နဲ႔ ေနစိမ့္သူေတြ
ဘယ္လိုနိဂုံး သင္ၾကဳံမွာလဲ မေတြးေတာပဲ ရူးဇာတ္ခင္းရင္း
ကိုယ္ကိုကိုယ္ အဟုတ္ထင္ေနသူ တသိုက္.... ဒင္းတို႔အလွည့္
အေႏွးအၿမန္ ေရာက္လာလိမ္႔မည္။ ေရာက္ပါေတာ့မည္။

Wednesday, 16 January 2008

cuttie wallpapers


ၾကည့္ပါလား...ပုံစံကိုက..









ခုက်ေတာ့လဲ ခပ္တည္တည္နဲ႔








စပ္စုေနတဲ႔ ပုံေလးေပါ့။

















ခ်စ္ခ်စ္နဲ႔အတူေပါ့........ ရင္ဆိုင္မယ္။။။။ရင္ဆိုင္မယ္ေလ.......

Wednesday, 3 October 2007

Human's Poem

ငါတို႕ လူသားေတြပါ။
ငါတို႔ ပုခုံးႏွစ္ဖက္ၾကားက လက္ထြက္ၿပီး
လုပ္ကိုင္စားလာတာပါ။

ငါတို႔လူသားေတြပါ။
ငါတို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ဦးေႏွာက္ ကိုယ္စီနဲ႔ပါ။

ငါတို႔ လူသားေတြပါ။
ငါတို႔မွာ လင္းလက္ေနတဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔
ေရာင္နီဆီကို သြားေနတဲ႔ ေၿခလွမ္း၁စုံကိုလဲ
ပိုင္ဆုိင္ပါတယ္။

ငါတို႔ လူသားေတြပါ။
အၿမဲ တထိတ္ထိတ္ ခုန္ေနတဲ႔ ႏွလုံးသားတစ္ခုနဲ႔ပါ။

ငါတို႔ လူသားေတြပါ။
ငါတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္းကိုပဲ ေတာင့္တတာပါ။

ငါတို႔ လူသားေတြပါ။
အမွားအမွန္ခြဲၿမင္ႏုိင္တဲ႔ မ်က္လုံး၁စုံနဲ႔ပါ။

ငါတို႕ လူသားေတြပါ။
ငါတို႔မွာ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေတာႏုိင္ခြင့္လဲ ရွိပါတယ္။

ငါတို႔ လူသားေတြပါ။
ငါတို႔မွာ ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာ
ေၿပာႏုိင္တဲ႔ အခြင့္အေရးလဲ ရွိပါတယ္။

ငါတို႔ လူသားေတြပါ။
အေတြးေတြကို ေဘာင္ခတ္ခ်င္တဲ႕
ေအာက္တန္းစားေတြေၾကာင့္
ငါတို႕ ေသြးေတြ စေတးခဲ႔ရပါတယ္။

ငါတို႔ လူသားေတြပါ။
သူတို႔ မၿမင္ႏိုင္ခဲ႔တာက
ဘယ္နည္းနဲ႔မဆို ရွင္သန္က်န္ရစ္မဲ႔
ငါတို႔ စိတ္၀ိဥာဥ္ကိုပါ။

ငါတို႔ လူသားေတြပါ။
ႏွလုံးေသြးနဲ႔ ေရးခဲ႔တဲ႔ ငါတို႔ သမိုင္းအတြက္
ငါတို႔ အနာဂတ္ေတြ ေတာက္ပခ်ိန္ကို
ေတြ႔ၿမင္လာရေတာ့မွာပါ။

Sunday, 30 September 2007

ဒီလ စက္တင္ဘာ.....

ငါ ေမြးဖြားၾကီးၿပင္းလာတဲ႔ တုိင္းၿပည္က ေအာက္တန္းစားေခြးတစ္အုပ္ေၾကာင့္ ေသြးစြန္းတဲ႔လ....

ဘုန္းၾကီးအရိပ္ၿမင္ရင္ေတာင္ ေက်ာ္မသြားရပဲ ရပ္ေပးရတဲ႔ ယဥ္ေက်းတဲ႔ လူမ်ိဳးရဲ႕ အယုတ္မာဆုံး

အတန္းအစားေတြ လူလုံးၿပတဲ႔ လ.......


ငါေသတဲ႔အထိ မေမ႕ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ ကမၻာမေၾကဘူး။

Friday, 10 August 2007

ေမွာင္ေနဆဲ....

မနက္လင္းၿပီ ခ်စ္သူ
ႏွင္းစက္ေတြေတာင္ ...အေရာင္ေၿပာင္းလို႔...
ေတးငွက္ေတြလဲ....သံစုံၾကဴးၿပီေလ။

အခန္းထဲမွာ...ငါတစ္ေယာက္တည္း။။
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေဘးမွာခ်လို႔.....
ေတြး၊ေငးေနတုန္း။။။။

တစ္ေန႔ကုန္လို႔...ေနာက္ေန႔ေရာက္လဲ
ငါ့မနက္ၿဖန္က အရုဏ္မက်င္းေသးဘူး။။။။

မနက္တိုင္းမွာ ငါၾကားေနက် အိပ္မွဳန္စုံမႊား
ဆည္းလည္းေလးလဲ ...... တိုးတိတ္ေနၿပီကြယ္။

Wednesday, 8 August 2007

ခ်စ္သူ႔ ကဗ်ာ

ငါ့ညရဲ႔ နာရီက တစ္နာရီကို အခ်က္ေပးတယ္။

ဒါေပမဲ့ ငါ ...မအိပ္ေသးဘူး...ခ်စ္သူ......

ဖ်ားနာေနတဲ႕ ငါ့ႏွလုံးသားက မင္းနာမည္ကို

အဖန္ဖန္ရြတ္လို႔ ......လြမ္းေနတယ္။

မတူညီတဲ႔ ေန႔နဲ႔ ညအကူး........မိုင္ေတြအေ၀းမွာ

ငါ့ခ်စ္သူ လမင္းအိပ္စက္ေနမလား။။။။

အလြမ္းေတြ ေပါင္းစပ္ထုံကူးလို႔ ရရင္

မင္းႏွလုံးသား တံခါးေပါက္အေရာက္ ...ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ရမဲ႔

တံတားတစ္စင္းပဲ ၿဖစ္ခ်င္ရဲ႕ ။

မင္းေခၚသံေတြ ၾကားေယာင္လာတယ္...

ဒါ အိပ္မက္လား......တကယ္ေလလား။။။

ေမာဟိုက္လာတဲ့ ရင္အစုံကို ၿငိမ္သက္သြားဖို႔

လမင္းရဲ႔ ေတးသြား တုိးတိုးေလးသာ....

ငါ့ရင္ခြင္ရုိင္းခ်ိန္ ..ခ်ဳပ္ထိန္းႏိုင္မဲ႔

တစ္ခုတည္းေသာ......သံစဥ္ခ်ိဳေလ။

atwe lay twe pot>>>>


Here"" I"m* * * *

Psyche's Rhythm